Lekha Books

இறுதியில் கார், ஃபகத்தின் கிராமத்தை அடைகிறது. கிராமம் என்று பெயருக்குத்தான். அங்கு எதுவுமே இல்லை. மருந்துக்குக் கூட மனித நடமாட்டம் இல்லை. போரினால் பாதிக்கப்பட்டு, கிராமமே அழிந்து போய் விட்டிருக்கிறது. இடிந்து போன சில பழைய கட்டிடங்கள் மட்டுமே அங்கு எஞ்சி இருக்கின்றன. அவையும் செடிகளாலும், கொடிகளாலும் மூடப்பட்டிருக்கின்றன. இடிந்து, தகர்ந்த வீடுகளைப் பார்த்த ஃபகத்தின் கண்கள் பனிக்கின்றன. யுத்தத்தால் வீழ்ச்சியடைந்த நிலையில் இருக்கும் அந்தச் சிறிய கிராமத்தின் அவல நிலையை நினைத்து, யோனியின் மனம் கனக்கிறது.

தன்னுடைய தாயும், தந்தையும் இருந்த தங்களின் பூர்வீக வீடு எங்கே இருக்கிறது என்று தேடுகிறான் ஃபகத். இறுதியில் அதை கண்டு பிடித்து விடுகிறான். கற்களால் ஆன படிகளில் ஏறி. தகர்ந்த நிலையில் இருக்கும் அந்த வீட்டை அடைகிறான். கதவு பூட்டப்பட்டிருக்கிறது. அவனிடம் தான் அந்த வீட்டின் சாவி இருக்கிறதே? அந்தச் சாவியை நுழைத்து கதவைத் திறக்கிறான். கதவு ‘கிர்’ என்ற ஓசையுடன் திறக்கிறது. வீட்டிற்குள் நுழைகிறான். யோனியும்தான். வீட்டில் எதுவுமே இல்லை. சுற்றிலும் சிதிலமடைந்த அடையாளங்கள். எங்கு பார்த்தாலும் தூசியும், குப்பையும்... வெளியே வருகிறார்கள். வீட்டிற்கு முன்னாலிருக்கும் வெற்றிடத்தில் குழி தோண்டி, அதில் தான் கையில் கொண்டு வந்திருந்த ஆலிவ் செடியை நடுகிறான் ஃபகத். நட்டு முடிந்தவுடன், அதன் மீது வாயிலிருக்கும் நீரை உமிழ்கிறான். (அரேபிய மொழியில் ‘Zaytoun’ என்றால் ‘ஆலிவ் செடி’ என்று அர்த்தம்) அந்த ஆலிவ் செடியை தன்னுடைய சொந்த கிராமத்திலிருக்கும் பூர்வீக வீட்டிற்கு முன்னால் நட வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டார் ஃபகத்தின் தந்தை. அவர் இறந்து விட்டார். தன் தந்தையின் இறுதி ஆசையை, பலவித சிரமங்களுக்கும், அலைச்சல்களுக்கும் பிறகு நிறைவேற்றி வைத்தான் அவருடைய அன்பு மகன் ஃபகத். அந்த ஆலிவ் செடியையே வைத்த கண் எடுக்காது பார்த்தான் ஃபகத். யோனியும்தான்.

மீண்டும் இருவரும் நடந்து வருகிறார்கள். காருக்கு அருகில் வந்ததும், காரின் சாவியை யோனி, ஃபகத்திடம் தருகிறான். ஃபகத் ஓட்டுனரின் இருக்கையில் அமர்ந்து காரை ஓட்டுகிறான் - மனதிலும் முகத்திலும் சந்தோஷம் கொப்பளிக்க. அவன் வேகமாக வண்டி ஓட்டுவதைப் பார்த்து ரசித்தவாறு அவனுடன் பயணிக்கிறான் யோனி.

இரவு நெருங்கும் நேரம். சுற்றிலும் இருள் பரவி விட்டிருக்கிறது. ஐ.நா. அமைப்பைச் சேர்ந்த ஜீப்களும், கார்களும் நின்று கொண்டிருக்கும் இடத்திற்கு இருவரும் வருகிறார்கள். காரிலிருந்து இருவரும் இறங்கி நிற்கிறார்கள். சுற்றிலும் அதிகாரிகள்.

யோனி, பிரிய மனம் இல்லாமல் ஃபகத்திற்கு விடை கொடுக்கிறான். யோனியைப் பிரிவதற்கு மனமே இல்லாமல் அவனிடம் விடை பெறுகிறான் ஃபகத்.

வேறொரு காரில் சிறுவன் ஃபகத் ஏற்றப்படுகிறான். அவனுடன் அதிகாரிகள். திரும்பிச் செல்லும் அவனுடைய பயணம் ஆரம்பமாகிறது.

கார் புறப்படுகிறது. தான் நின்ற இடத்திலேயே நின்றவாறு புறப்பட்டுச் செல்லும் காரையும், அதற்குள் அமர்ந்திருக்கும் ஃபகத்தையும் பார்த்துக் கொண்டே நின்றிருக்கிறான் யோனி.

கார் விரைகிறது. முதலில் சோகத்துடன் அமர்ந்திருக்கும் ஃபகத், சிறிது நேரத்தில், நடந்த சம்பவங்கள் அனைத்தையும் நினைத்து, இதழ்களில் புன்னகை அரும்ப, கண்ணாடியின் வழியே வெளியே பார்த்தவாறு தன் பயணத்தைத் தொடர்கிறான்.

அத்துடன் படம் முடிவடைகிறது.

யோனியாக- Stephen Dorff. என்ன அற்புதமான நடிப்பு! துப்பாக்கிக் குண்டு உடலுக்குள் பாய்ந்து இரத்தம் கசிய, வேதனையை அனுபவிக்கும்போதும் சரி... சிறுவனின் நட்பு கிடைத்து, அவன் மீது அளவற்ற அக்கறை செலுத்தும்போதும் சரி... மனிதர் பாத்திரமாகவே வாழ்ந்திருக்கிறார்.

சிறுவன் ஃபகத்தாக Abdullah El Akal இந்தச் சிறுவனுக்குள்தான் என்ன அபாரமான திறமை! படத்தில் நடிக்கிறோம் என்ற உணர்வே இல்லாத அளவிற்கு, மிகவும் இயல்பான நடிப்பு வெளிப்பாடு! படம் முடிந்த பிறகும், நம் உள்ளங்களில் வாழ்கிறான் பையன்!

லெபனானின் தெருக்களில் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் ராணுவ ஜீப்கள், வானத்திலிருந்து குண்டு மழை பொழியும் இஸ்ரேல் விமானங்கள், பயந்து நடுங்கிக் கொண்டே பள்ளிக்குச் செல்லும் மாணவர்கள், வயதையும் மீறி துப்பாக்கியைத் தூக்கி போர் விமானத்தையே ஆத்திரத்துடன் சுடும் சிறுவன் ஃபகத், தன் தந்தை தன்னிடம் தந்த ஆலிவ் செடியை கையிலேயே தூக்கிக் கொண்டு திரியும் அவனின் கடமை உணர்வு, அவனும் யோனியும் மேற்கொள்ளும் சிரமங்கள் நிறைந்த சாலை பயணம், தன் சொந்த கிராமத்தைத் தேடிச் சென்று, ஆலிவ் செடியை நட்டு நீர் வார்க்கும் செயல், எல்லாவற்றையும் தாண்டி அவனுக்கும் யோனிக்குமிடையே அரும்பும் இனம் புரியாத அன்பும், பாசமும்...

இவற்றில் எதை நம்மால் மறக்க முடியும்?.